BİREYCİLİK, YALNIZLIK VE DEVLET POLİTİKALARI: TÜRKİYE ÖRNEĞİ (2002-2024)
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi, İktisadi Ve İdari Bilimler Fakültesi, Siyaset Bilimi Ve Kamu Yönetimi, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2026
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: Burhan Özay
Danışman: Ainur Nogayeva
Özet:
ÖZET
Bu çalışma, Türkiye’de 2002–2024 döneminde uygulanan devlet politikalarının bireycilik ve yalnızlık üzerindeki etkilerini incelemektedir. Modernleşme, kentleşme, neoliberal politikalar ve dijitalleşme gibi toplumsal dönüşümlerin bireyin sosyal konumu üzerindeki etkileri kuramsal ve ampirik bir çerçevede ele alınmıştır. Araştırma, bireycilik ve yalnızlıktaki artışı yalnız psikolojik nedenlerle değil, refah, aile, sosyal yardım, eğitim ve sağlık politikalarındaki kurumsal değişimlerle birlikte açıklamayı amaçlamaktadır.
İlk bölümde bireycilik ve yalnızlık kavramlarının kuramsal temelleri ele alınmış ve yalnızlığın toplumsal bir olgu olduğu belirtilmiştir. İkinci bölümde Türkiye’nin uluslararası karşılaştırmalardaki yeri değerlendirilmiş; bireyciliğin arttığı ancak aile dayanışmasının sürdüğü görülmüştür. Üçüncü bölümde 2002 sonrası devlet politikaları incelenmiş; bireyselleşen sosyal yardımlar, rekabetçi eğitim ve performans odaklı sağlık sistemi ile kentleşmenin bireycilik ve yalnızlığı artırdığı, buna karşın aile destekleri ve sosyal hizmetlerin yalnızlığı kısmen azalttığı tespit edilmiştir.
Araştırma sonuçları, Türkiye’de bireycilik ve yalnızlığın çok boyutlu ve kurumsal dinamiklerle şekillendiğini göstermektedir. Bireyciliğin daha çok ekonomik koşullar ve günlük yaşam pratiklerinden beslenen “pragmatik bireycilik”, yalnızlığın ise kentleşme, dijitalleşme ve zayıflayan sosyal bağlarla bağlantılı “yapısal yalnızlık” şeklinde ortaya çıktığı belirlenmiştir. Bu bulgular, gelecekte daha kapsayıcı ve topluluk temelli sosyal politikalara ihtiyaç duyulduğunu göstermektedir.
Anahtar Kelimeler: Bireycilik, Yalnızlık, Refah Devleti, Sosyal Politikalar.
--
Individualism, Lonelıness, and State Policies: The Case of Turkey (2002-2024)
ABSTRACT
This study examines the effects of state policies implemented in Turkey between 2002 and 2024 on individualism and lonelıness. The effects of social transformations such as modernization, urbanization, neoliberal policies, and digitalization on the individual's social position are addressed within a theoretical and empirical framework. The research aims to explain the increase in individualism and lonelıness not only through psychological reasons but also through institutional changes in welfare, family, social assistance, education, and health policies.
The first section examines the theoretical foundations of individualism and lonelıness, noting that lonelıness is a social phenomenon. The second section evaluates Turkey's position in international comparisons, revealing that individualism has increased but family solidarity persists. The third section examines state policies after 2002; it is found that individualized social assistance, competitive education, and a performance-oriented health system, along with urbanization, increase individualism and lonelıness, while family support and social services partially reduce lonelıness.
Research findings indicate that individualism and lonelıness in Turkey are shaped by multidimensional and institutional dynamics. It has been determined that individualism manifests as “pragmatic individualism,” fueled primarily by economic conditions and daily life practices, while lonelıness manifests as “structural lonelıness,” linked to urbanization, digitalization, and weakening social bonds. These findings indicate a need for more inclusive and community-based social policies in the future.
Keywords: Individualism, Lonelıness, Welfare State, Social Policies.